The Sounldess Scream

The rain falls down caressing my skin
Alone I stand before my fallen kin,
To the West there is but death to see
To the East a mirror, and inside me.
North and South, My soul is crying
And in the end I must be dying.
For this loss, the one that I feel
Is of the few lacks that do surely kill.
On my knees I do fall, my hands on my neck
That salvation of choking which I pray to beget
For the spirits of two when combined to one
When united they stay and beloved they stand
'Tis surely a wonder one's heart must embrace
Through tears in the eyes or a smiling face
Alas, in darkness my death grip is gone
My weary mind from the weeping undone
For I lost my Muse and the fault is all mine
And the brightest of stars has again lost its shine
Pray, do tell me, why am I alive?
I know in my flesh, to the hells I should dive
For a soul without love is all but fulfilled,
Face it or not, you are still being killed...

Your Eyes

Your eyes,
a restless sea in which I drown,
the bliss of life that is your gown,
the cloudless sky that brings the light,
and in those eyes I find delight.
A mighty hurricane of colors,
we may never feel as ours,
and even lest we lose our valors,
we will gaze in them for hours.

Translation

Τί γίνεται άραγε όταν αναστενάζουν τα βουνά;
Όταν ο ουρανός δακρύζει για τη μοναξιά του;
Όταν η έρημος περιμένει με αγωνία για τον επόμενο καμηλίερη;
Όταν η θάλασσα και τα πλάσματά της δεν ωλέπουν καράβια;
Όταν ένα απέραντο λιβάδι, απάτητο απο ανθρώπινο πόδι, θρυνεί;

Άραγε ανεβαίνει πλέον κανείς;
Άραγε όλα τα χελιδόνια κοιμούνται;
Ή ίσως τα αρπακτικά κάνουν υπομονή;
Άραγε ανασαίνουν όλοι καλύτερα στη γαλήνη της μοναξιάς τους;
Άραγε θα γνωρίσει ποτέ την παρουσία κάποιου;

Τόσο κοντά, μα τόσο μακρυά...
Τόσο μεγάλος, κι όμως τόσο μικρός...
Τόσο ανοιχτή, αλλά τόσο απόκρυμνη...
Τόσο γαλήνια, κι όμως τόσο ανυπόμονη...
Τόσο άδειο, κι όμως τόσο γεματο...

Μα στο τέλος, είναι δίπλα-δίπλα, χωρίς ανάγκη κανενός.
Στο τέλος, τα σύννεφα είναι πάντα εκεί, με αστραπές και βροντές.
Και όταν έρχεται το βράδυ, η άμμος γεμίζει μικρές ψυχές.
Γιατί τελικά, πάντα είχαν ο ένας τον άλλον.
Και το λιβάδι μάτωσε, αλλά γέμησε κατακόκκινες παπαρούνες.

Η μοναξιά, η ομορφιά και η χαρά, είναι πράγματα υποκειμενικά.

I wonder...

Whatever happens, when mountains do sigh?
When the sky sheds a tear for his own loneliness?
When the desert waits for the next caravan?
When the sea and Her creatures see no ships?
When an endless meadow, pure from man, mourns?

Wonder if anyone climbs up them anymore?
Wonder if all the swallows are sleeping?
Or maybe the cadavers are patiently waiting?
Wonder if they all breathe more at ease in the calm of their solitude?
Wonder if it shall ever meet the presence of someone?

So close, yet so far...
So big, yet so small...
So vast, yet so steep...
So calm, yet so inpatient...
So empty, yet so full...

But in the end, they are side by side, always, never in need of anyone.
In the end, the clouds are always there, with thunder and lightning.
And when night arrives, the sands fill with small souls.
Because in the end they always had one another.
And the meadow bled, but filled with scarlet red poppies.

Loneliness, beauty and joy are in the eyes and mind of the beholder.