The First Call

Since i heard the voice, since i heard the first call, i haven't been able to think of anything else. Since that night that the lightning struck and filled everything with light, along with my eyes. But it was no normal lightning. It was... Something more. It didn't last that consecrated fraction of a second. It blined me, even if i never looked at it with my own eyes. It deafened me, even if no sound was heard by it.
And then I heard the first voice, the first calling. A sound, a word, a dissorientation, a song of terror, a mixture of notes and twisted melodies from an orchestra of screams. It lasted a second or a century. I haven't been able to understand, nor will i ever be. Time had no essence, no importance.
From the screaming, from the otherworldly sounds and not from somewhere in space, for there was no space as well that moment, that millenium, one more speech tangled in the sound, an abyssal voice, so eldritch, so ancient, so booming and horrible, that it made the whole dissonance that spawned it sensible, it made it melodic in a strange way.
And from the voice came the first Elder. The first giant, the first form, the first indescribable interlacement of limbs, feet, gils, tentacles, wings, limbs phenomenicaly made of flesh and ooze, and no characteristic that the human mind could recognise in its entirety. In size, that ancient creature that was there since the begining of everything, before the stars ever saw their first dawn, the horizon could not hold it and it never would. Every scar, every scab, every crater and crack on it could be seen with every daunting detail. Its eyes were the sun and the moon and all the stars, glowing with a light that exceeded fantasy, red as the first drop of blood that ever fell.
The truth is that it did not need a voice. Its presence was enough to drive you mad or enlighten you, showing you the deepest, darkest places of the human mind, where fear is born and hope dies.
I felt it pointing at me, recognising my being, making sure that my small mind could bear him, even in that demeaning and small version of his eternal presence of his in the universe.
It was looking at me. From the start, it was looking at me, all of me. And along with me, everything. It's point of focus was the existance of everything itself. Its eyes were drawing near, and if one thought of his size and the space it consumed, one couldn't help but remain speechless from terror and excitement from its speed, even though in front of such a sight, you couldn't do elsly from the very begining.
I was staring as well, unable to do anything else. I noticed that the sounds and the screaming were gone. Its voice, its breath or its thought have taken the place of the cosmic silence, in the same way that horns and car engines become part of the background, back in normal life.
All I could do was watch. And after some breaths or some lifetimes, what i was seeing was the outter space. Stars, rocks, no point of reference whatsoever. No familiar planet or even a sign of one. And suddenly everything obtained movement, everything consecrated their orbits and and tracks, those which they woould hold for years thousands of thousands, millions of millions. From where my vision couldn't reach, the creature appeared, smaller by far, moving towards somewhere in front of me. Observing it for a while, i realised it wasn't the same with the one that appeared before me at first. The one i saw then was younger, closer to its first eras. The fact that later there appeared more of those terrifying creatyres, each one uniquely more horrible than the other one, helped me assure of my suspicions. Creatures ancient, older than darkness, and every one of them moving towards the same spot.
Without moving in this endless abundance of space, i followed them. I was an observer by that time. Of what though, i did not know yet. And since i had gone so far, as much as i wished i knew nothing, as much as i wished nothing happened, that it was all a dream, i knew it was all true. So much so, that they surpassed the truth itself.
From this limitless black i followed them, passing by some deserted and unknown planets over time, bathing in the light of a squadron of suns from other galaxies, far away. That journey must have lasted long, even for those Ancients, yet none would say a word., or at least i didn't have what it took to hear them or behold their words, heavy as newborn galaxies.
Until the One, he who had summoned me, let out a gutual and bile voice, and everyone stopped. Me as well.
I looked around me, and a horrid feeling of recognition took hold of me. I saw the Moon. Our Moon. It took some time for me to realise because it didn't have one crater on it, but what i was looking at was definitely the moon. That meant that... I looked elsewhere. Jupiter, small. Saturn, without its planet rings. Mars, with some blue specks on it. I didn't want to see where they were heading. Because i knew. Yes, inside my i knew it well, that which seemed impossible for me. And I looked.
And i saw Earth.
And the creatures cut something from one another, making disgusting sounds of ripping flesh and and membrane. These pieces they threw at the Earth, an Earth with more land than water. And in my thoughts i suddenly knew the pieces were seeds. They wanted to plant their kind in Earth. To grow, to flourish, to control, to enslave and in the end devour.
Witnessing all this, terror was eating me away on the inside like a bore-worm. The top of all this horror was when He, the First One turned to look at me. And he showed me, not by some move but with just a thought, to observe closer and see the creation and at the same time the malediction of a world. And then..
Eearth. Plants, trees. No sound and no sound of one nowhere. Comets were falling from the sky. One of them fell in front of me, throwing fire, spew and tissue everywhere, but i was left untouched in that macabre vision of the past. The seasons changed in a breath, leaving the seed to grow, untill it hatched, and from inside it came one of them, lurking with its rotten limbs, followed by other, smaller spawns. But that fact had no importance then, nor did it carry a feeling of comfort or hope. On the contrary, it ominously foretold the dark fate of this world.
Time passed and Their species flourished. Slowly, man appeared, unsure and small in his first steps on Earth, which was to become a huge chessboard of the Ancients, with humans, their slaves as pawns.
Oh, with what guile, with what zelousy and tyrrany they reigned, they, the Elder ones, older than the darkness itself, with what presicion they weaved their cosmic plans and plots without a sign of mercy, goodness or weakness..
Suddenly, something changed. Like a tiny cog in a hyper-galactic machine that stopped working as it should, as it was written, because it obtained consciousness. Knowledge. Anger.
Freedom.
And I was in space again, gazing at that fouled planet. Earth was changing. The ground at first, and then the oceans. The planet was being painted red, the oceans were becoming giant lakes of blood of both human and Elder. And as that red sea drowned the land, I realized why at first i thought that the Earth had less water than it should have, and why as i observed the planet was becoming identical to what it is today.. My god, we're swimming in the blood of our ancestors and theirs as well...
War. The first one, the biggest of them all, the most macabre, the one that brought drastic changes. And from what i could grasp, it must have lasted for whole generations. The most terrifyinf thing was that humanity was losing.
Until they decided that they didn't want to wipe us out, not for any other reason, not of mercy, but because we were convenient to them as slaves, as food. As toys. The Ancients were leaving. They decided to let us multiply,. like the animals we were. They left behind someone to watch us, while he slumbered deep, in the bottom of the darkest ocean, in the ruins of their drowned city.
Their city had a name that could not be pronounced by a mouth other than theirs, bun on its first stone They wrote its name in a language and writing that was the escape of mankind from its beastly cries and growls. And the city's name was decyphered many aeons later, as much as it was possible. Its name was R'Lye. The Sunken City.
And the one They left there, the one that slumbers deep and dreams, mankind also learned his name, along with the fear of pronouncing it, lest he heart the call from the darkest depths of the sea and awaken, bringing with him madness, horror and anihilation. His name would forever remain in the unconscious of the mind: Cthulhu.
Still lost in that revelation, i was again in front of the Ancient that summoned me. In front of this entanglement of dead but moving tentacles where other animals had their mouths. Faced with these eyes that saw everything. That still heard the echoes of the first dead stars. And then I heard his voice in a language i could comprehend, for the first time.
I AM AWAKE.
MY ARRIVAL IS NIGH.
I had never imagined that two sentences could ever invoke so much fear, so much awe and horror.
Cthulhu had awoken. And i had heard his voice, the first call. I saw the world being made, and now i had to watch its doom.
Suddenly, i felt that light of the vision blurring. The eternal lightning that led me to all of this was fading. I was afraid to go back. I was afraid to do anything in a world that is already dead and doesn't even know it.
And then, i submerged in deep sleep.

-Epilogue-

I open my eyes and am forced to shit them again due to the sudden and strong change of light. When i open them once more, i observe my surroundings, losing any sense of direction or place.
I am inside a white room. There are no windows, only a door. The walls are covered in what appears to be white pillows. A plain and simple lamp hangs from the ceiling.
What the hell...
I try to move my hands, make sure i'm alright. But i cant. My hands are tied. With a mixture of surprise and agony i look at my chest, which is tied as well. A white shroud.
My god, i'm in a sanitarium.. And i have no idea as to how or when i got here..
I desperately fight to free myself from my bounds, but to no avail. When i give up, i hear a male voice from some nearby room. At first i cant make out what he's saying, until a woman starts to repeat the phrase he said. More and more voices join this chant, for that's what it comes to. And when it reaches its top, when everyone is chanting rhythmically at the top of their lungs, the phrase becomes understandable to me as well.
IA.
IA.
CTHULHU F'TAGHN.
Again and again. The summoning of Cthulhu. Which not only means that they know he's awake, but that these men are becoming heralds of his coming.
I get up and run to the door. I begin hitting it with my feet and head. I am taken over by a burning rage and i start shouting and spitting at those who so unjustly locked me in here.
Fools! Ignorant idiots! How can you not hear it? How can you be so blind?! The whole world will be lost because of your foolishness! Cthulhu has awaken and destruction follows him! Die! We're all gonna die! Hahahaha!
I laugh. I laugh and I cry at the same time. And all the time, I keep hearing this world's requiem.
IA.
IA.
CTHULHU F'TAGHN.

-The End-

to prwto kalesma

Απο τοτε που ακουσα τη φωνη, απο τοτε που ακουσα το πρωτο καλεσμα, δεν μπορω να σκεφτω τιποτα αλλο. Απο 'κεινο το βραδυ που η αστραπη ελουσε τα ματια μου, οχι ομως μια κανονικη αστραπη.. Ηταν.. Κατι παραπανω. Δεν κρατησε το καθιερωμενο κλασμα του δευτερολεπτου. Με τυφλωσε. Κι ας μην την κοιταξα με τα δικα μου ματια. Με κουφανε, κι ας μην ακουστηκε κανενας ηχος απο κεινη τη λαμψη.
Και τοτε ακουσα τη πρωτη φωνη, το πρωτο καλεσμα. Ενας ηχος, μια λεξη, μια φρικη, ενα τραγουδι τρομου, συνοθηλευμα νοτων και διεστραμενων μελοδιων απο μια ορχηστρα με μοναδικα τις οργανα κραυγες. Κρατησε ενα δευτερολεπτο ή ενα αιωνα. Ουτε μπορεσα ουτε μπορω να καταλαβω. Ο χρονος δεν ειχε καμια υποσταση, καμια σημασια.
Απο τις κραυγες, απο τους αλλοκοσμους ηχους και οχι απο καπου στο χωρο, γιατι ουτε χωρος υπηρχε εκεινη τη στιγμη, εκεινη τη χιλιετια, ενας ακομα λογοσ μπλεχτηκε στον ηχο, μια αβυσσαλεα φωνη, τοσο αρχαιγωνη, τοσο βροντερη και φρικιαστικη, που εκανε την παραφωνια που την ξεβρασε να βγαζει καποιο νογμα, να αποκταει μελωδια.
Και απο τη φωνη προβαλε ο πρωτος Παλαιος. Ο πρωτος γιγαντας, η πρωτη μορφη, το πρωτο αποκοσμο συμπλεγμα μελων, ποδια, βραγχια, πλοκαμια, φτερα, μελη φαινομενικα απο σαρκα και γλιτσα και κανενα χαρακτηριστικο που να μπορει να αναγνωρισει ο ανθρωπινος νους στην ολοτητα του. Στο μεγεθος, το αρχαιο αυτο πλασμα το οποιο βρισκοταν εκει απο την αρχη των παντων, πριν ακομα τα αστερια να δουν την πρωτη τους αυγη, ο οριζοντας δεν το χωρουσε κι ουτε ποτε θα μπορουσε. Καθε ουλη, καθε χαρακια, καθε κρατηρας και ρωγμη πανω του φαινοταν με αποκαρδιοτικα μεγαλη λεπτομερεια. Τα ματια του ηταν ο ηλιος και το φεγγαρι κι ολα τα αστρα, μ'ενα φως που ξεπερνουσε τη φαντασια, κοκκινο σαν τη πρωτη σταγωνα αιματος που επεσε ποτε.
Η αληθεια ειναι πως δεν χρειαζοταν φωνη. Η παρουσια του ηταν αρκετη για να σε τρελανει 'η να σε διαφωτησει, δειχνωντας σου τα πιο βαθια και σκοτεινα μερη του ανθρωπινου μυαλου, εκει που γεννιουνται ο φοβος και ο τρομος και η ελπιδα πεθαινει.
Ενιωσα να με δειχνει. Να αναγνωριζει την παρουσια μου, να σιγουρευεται οτι ο μικρος νους μου μπορουσε να τον αντεξει, εστω και σε αυτην την ατιμοτικη γι αυτον μικρογραφια τησ ααιναης και ανυποτης παρουσιας του στο συμπαν.
Με κοιταζε. Απο την αρχη με κοιταζε, ολον. Και μαζι με μενα τα παντα. Το σημειο εστιασης του ηταν η υπαρξη η ιδια. Τα ματια του με πλησιαζαν, κι αν σκεφτει κανεις το μεγεθοσ και το χωρο που καταλαμβανε δεν θα μπορουσε παρα να μεινει αφωνος απο τρομο και ενθουσιασμο απο την ταχυτητα του, αν και μπροστα σε ενα τετοιο θεαμα απο την αρχη δεν μπορουσες να κανεις αλλιως.
Κοιταζα και γω, ανημπορος να κανω διαφορετικα. Παρατηρησα οτι οι ηχοι και οι φωνες ειχαν τελειωσει. Η φωνη, η ανασα ή οι σκεψεις του ειχαν παρει τη θεση της κοσμικης ησυχειας, με τον ιδιο τροπο που οι κορνες και οι μηχανες των αυτοκινητων γινονται μερος των καθημερινων ηχων, πισω στη φυσιολογικη ζωη.
Μονο να κοιταζω μπορουσα. Και μετα απο λιγες ανασες ή λιγες ζωες, αυτο που εβλεπα ηταν το διαστημα. Αστερια και βραχια, χωρις κανενα σημειο αναφορας. Κανενας γνωστος πλανητης ή εστω καποιο ιχνος του. Και ξαφνικα ολα απεκτησαν κινηση, ολα καθιερωσαν τις περιστροφες και τις πορειες τους, αυτες που θα κρατουσαν για χρονια χιλιαδες χιλιαδων, εκατομοιρια εκατομοιριων. Απο κει που δεν εφτανε η οραση μου, εμφανιστηκε το πλασμα, μικροτερο ξατα πολυ, κατευθηνομενο προς τα καπου μπροστα. Παρατηροντας το λιγο, καταλαβα οτι δεν ειναι το ιδιο με αυτο που εμφανιστηκε μπροστα μου στην αρχη. Αυτο που εβλεπα εκεινη τη στιγμη ηταν πιο νεο, πιο πολυ κοντα στις πρωτες του εποχες. Το οτι μετα εμφανιστηκαν κι αλλα απο αυτα τα τρομερα οντα, το καθενα μοναδικα πιο φρικιαστικο απο το αλλο, με βοηθησε να σιγουρεψω τισ υποψιες μου. Πλασματα αρχαια, πιο παλια κι απ το σκοταδι, και ολα κατευθηνονταν προς το ιδιο σημειο.
Χωρις να κινηθω σ'αυτην την αχανη και ατελειωτη απλα, τους ακολου8ησα. Ημουν πλεον παρατηρητης. Σε τι ομως δεν το γνωριζα ακομα. Και αφου ειχα φτασει ως, οσο κι αν ευχομουν να μην ηξερα τιποτα, να μην ειχε γινει τιποτα, να ηταν ολα ενα ονειρο, ηξερα οτι ολα αυτα ηταν αληθινα. Τοσο, που ξεπερνουσαν και την ιδια την αληθεια.
Απο αυτο το ατελειωτο μαυρο τους ακολουθουσα, περνοντας καθε τοσο διπλα απο καποιο ερημο και αγνωστο πλανητη, λουσμενος απο το φως ενος λοχου απο ηλιους αλλων γαλαξιων, περα μακρια. Αυτο το ταξιδι πρεπει να κρατησε πολυ, ακομα και γι αυτους τους Παλαιους, ομως κανεις δεν εβγαζε μιλια, ή τουλαχιστον εγς δεν ειχα οτι χρειαζοταν για να τους ακουσω ή να συγκρατησω τα λογια τους, βαρια οσο νεογεννητοι γαλαξιες.
Μεχρι που ο Ενας, αυτος που ηρθε να με βρει, εβγαλε μια κολλοδη και χολερη φωνη και ολοι σταματησαν. Μαζι και γω.
Κοιταξσα γυρω μου, και ενα φριχτο αισθημα αναγνωρισησ με κατελυσε. Ειδα τη Σεληνη. Τη δικη μας Σεληνη. Αργησα λιγο να το καταλαβω γιατι ακομα δεν ειχε ουτε ενα κρατηρα, αλλα αυτο που κοιταζα ηταν πραγματι το φεγγαρι. Πραγμα που σημαινε οτι.. Κοιταξα κι αλλου. Ο Διας, μικρος. Ο Κρονος, χωρις τα αστρικα δαχτυλιδια του. Ο Αρης, με μερικες μπλε πινελιες. Δεν ηθελα να δω που πηγεναν εκεινοι. Γιατι ηξερα. Ναι, μεσα μου το ηξερα καλα, αυτο που μου φαινοταν απιστευτο. Και κοιταξα.
Και ειδα τη Γη.
Και τα πλασματα εκοψαν κατι το ενα απο το αλλο, αφηνοντας απαισιους ηχους σκισηματοσ σαρκας και μεμβρανης. Αυτα τα κομματια τα πεταξαν στη Γη, σε μια Γη με περισσοτερο εδαφος παρα νερο. Και μεσα στις σκεψεις μου ξαφνικα ηξερα οτι τα κομματια ηταν σποροι. Εκεινοι ηθελαν να φυτεψουν το ειδος τους στη Γη. Να μεγαλωσουν, να ευημερισουν, να ελεγξουν, να σκλαβωσουν και στο τελος να καταβροχθησουν.
Μπροστα σ'ολα αυτα, ο τρομος με ετρωγε μεσα μου σα σαρακι. Η κορυφψση ολης αυτησ της φρικης ηταν οταν γυρισε να με κοιταξει Εκεινος, ο Πρωτος. Και μου εδειξε, οχι με καποια κινηση αλλα με μια του σκεψη, να κοιταξω πιο προσεκτικα και να δω τη δημιουργια και συναμα την καταρα της καταστροφης ενος κοσμου. Και τοτε..
Γη, βλαστηση, δεντρα. Κανενα ζωο και κανενας ηχος απο καποιο που8ενα. Απο πανω επεφταν κομητες. Ενας επεσε μπροστα μου, πετωντας παντου φωτια, βλεννα και ιστο αλλα εγω εμεινα ανεπαφος σ'αυτο το μακαβριο οραμα του παρελθοντος. Οι εποχες αλλαζαν με μια ανασα, αφηνοντας το σπορο να μεγαλωσει, μεχρι ποθ απο μεσα του βγηκε ενας απο εκεινους, ερποντας με τα σαπια μελη του, ακολου8ουμενος απο αλλα, μικροτερα νεογνα. Ομως το μεγεθος του δεν ειχε καμια σημασια τοτε, ουτε εφερνε καποιο συναισθημα παρηγοριας ή ελπιδας. Αντιθετα, δυσοιωνα προμηνυε τη σκοτεινη μοιρα αυτου του κοσμου.
Ο χρονος προχορουσε και η φυλη Τους ευδοκιμουσε. Σιγα-σιγα εμφανιστηκε και ο ανθρωπος, αβεβαιος και μικρος στα πρωτα του βηματα στη Γη, που εμελε να γινει μια πελορια σκακιερα των Παλαιων πλασματων με πιονια τους σκλαβους τους, τους ανθρωπους.
Ω, με τι δολο, με τι ζηλο και τυραννια βασιλευαν, εκεινοι, οι γηραιοτεροι του σκοταδιου του ιδιου, με τι ακριβεια υφαιναν τα κοσμικα τους σχεδια χωρις κανενα οικτο και κανενα σημαδι καλοσυνης ή αδυναμιας.
Και ξαφνικα, κατι αλλαξε. Σαν ενα μικρο γραναζι σε μια υπεργαλαξιακη μηχανη που σταματησε να λειτουργει οπως επρεπε, οπως ηταν γραφτο, γιατι απεκτησε συνειδηση. Γνωση. Θυμο.
Ελευ8ερια.
Και βρεθηκα παλι στο διαστημα, να κοιταζω το μιασμενο αυτο πλανητη. Η Γη αλλαζε. Το εδαφος πρωτα και υστερα οι ωκεανοι. Η υδρογειος βαφοταν κοκκινη, οι ωκεανοι γινονταν τεραστιες λιμνες απο αιμα ανθρωπων και Παλαιων. Και καθως η θαλασσα αυτη η κοκκινη επνιγε τη στερια, καταλαβα γιατι στην αρχη μου φανηκε οτι η Γη ειχε λιγοτερο νερο απ' οτι επρεπε, και γιατι καθως παρακολουθουσα ο πλανητης γινοταν πανομοιοτυπος με το σημερινο.. Θεε μου, κολυμπαμε στο αιμα των προγονων μας και των δικων τους μαζι...
Πολεμος. Ο πρωτος, ο μεγαλυτερος ολων, ο πιο μακαβριος, αυτος που εφερε ριζικες αλλαγες. Και απ' οτι μπορουσα να καταλαβω, πρεπει να κρατησε γενιες ολοκρηρες. Το πιο τρομερο και φρικιαστικο συναμα ηταν οτι η ανθρωποτητα εχανε.
Μεχρι που εκεινοι αποφασισαν οτι δεν ηθελαν να μας εξαλειψουν, οχι για καποιο αλλο λογο, οχι απο ελεος, αλλα επειδη τους ημασταν βολικοι σαν σκλαβοι, σαν τροφη. Σαν παιχνιδια. Οι Παλαιοι εφυγαν. Αποφασισαν να μας αφησουν να πολλαπλασιαστουμε, σαν τα ζωα που ημασταν. Αφησαν πισω τους καποιον να μας προσεχει, οσο θα κοιμοταν βαθια, στον πατο του πιο σκοτεινου ωκεανου, στα ερειπια τησ πνιγμενης τους πολης.
Η πολη τους ειχε ενα ονομα που δεν μπορουσε να προφερθει απο στομα διαφορετικο απο το δικο τους, μα πανω στον πρωτο της λιθο γραψανε Εκεινοι τ'ονομα της σε μια γλωσσα και γραφη δικη τους, που ηταν η εξοδος του ανθρωπου απο τις ζωοδεις κραυγες και τα μουγκρητα του. Και το ονομα της πολης πολλους αιωνες μετα μπορεσε να μεταφραστει, οσο ηταν δυνατο. Την ειπαν Ρ'Λυε. Η Βυθισμενη πολη.
Και εκεινος που αφησαν εκει, εκεινος που απο τοτε κοιμαται κι ονειρευεται, η ανθρωποτητα εμαθε κι αυτου το ονομα, οπως και τον τρομο του να το προφερουν, μηπως ακουσει το καλεσμα και απο τα σκοτεινοτερα βαθη της θαλασσας ξυπνησει και φερει στο διαβα του τρελα, τρομο και ολεθρο. Το ονομα του θα παρεμενε παντοτινα στο ασυνειδητο του νου: Κθουλου.
Ακομα χαμενος σ'αυτην την αποκαλυψη, βρισκομουν και παλι ενοποιων του Αρχαιου που με καλεσε. Ενοπιων αυτου του φρικαλεου συμπλεγματος απο νεκρα αλλα κινουμενα πλοκαμια εκει που τα υπολοιπα ζωα εχουν το στομα τους. Μπροστα στα ματια που βλεπουν τα παντα. Που ακουν ακομα τους αποηχους των προτων νεκρων αστεριων. Και τοτε ακουσα για πρωτη φορα τη φωνη του σε μια γλωσσα που μπορουσα να κατανοησω.
ΞΥΠΝΗΣΑ.
ΕΡΧΟΜΑΙ.
Δυο λεξεις. Απλες, καθημερινες. Ποτε δεν ειχα φανταστει οτι θα μπορουσαν να προκαλεσουν τοσο τρομο, τετοια ανατριχιλα και δεος.
Ο Κθουλου ειχε ξυπνησει. Κι εγω ειχα ακουσει τη φωνη του, το πρωτο καλεσμα. Ειδα τον κοσμο να φτιαχνεται, τωρα θα επρεπε να παρακολουθησω την καταδικη του.
Ξαφνικα, ενοιωσα εκεινη τη λαμψη του οραματος να σβηνει. Η αιωνια αστραπη που με οδηγησε σε ολα αυτα ξεθοριαζε. Φοβομουν να γυρισω πισω. Φοβομουν να κανω οτιδηποτε σε ενα κοσμο που ειναι ηδη νεκρος και ουτε καν το ξερει.
Και τοτε, βυθιστηκα σε βαθη υπνο.

-Επιλογος-

Ανοιγω τα ματια μου και αναγκαζομαι να τα ξανακλεισω αποτομα λογω της εντονης διαφορας φωτος. Οταν τα ανοιγω αλλη μια φορα, παρατηρω το περιβαλλον μου χανοντας καθε αισθηση προσανατολισμου.
Βρισκομαι σε ενα λευκο δωματιο. Δεν υπαρχει κανενα παραθυρο, μονο μια πορτα. οι τοιχοι ειναι καλυμενοι με κατι που φαινεται σαν λευκα μαξιλαρια. Απο το ταβανι κρεμεται μια λαμπα, απλη και σκετη.
Τι διαολο..
Προσπαθω να κουνησω τα χερια μου, να σιγουρευτω οτι ειμαι καλα. Ομως δεν γινεται. Τα χερια μου ειναι δεμενα. Με ενα μιγμα εκπληξης και τρομου κοιταω το θωρακα μου. Δεμενος κι αυτος, με σαββανο λευκο.
Θεε μου, ειμαι κλεισμενος σε τρελοκομειο... Και δεν εχψ ιδεα πως ή ποτε βρεθηκα εδω...
Παλευω απελπισμενα να ξεφυγω απο τα δεσμα μου, αλλα ματαια. Οταν παραδινομαι, ακουω μια αντρικη φωνη απο καποιο κοντινο 8αλαμο. Στην Αρχη δεν καταλαβαινω τι λεει, μεχρι που μια γυναικα αρχιζει κι αυτη να επαναλαμβανει τη φραση που εκεινος ειπε. Ολο και πιο πολλες φωνες μπαινουν σ'αυτην τη ψαλμωδια, γιατι σ'αυτο καταληγει. Και οταν φτανει στο αποκορυφωμα του, οταν ολοι ψελνουν ρυθμικα με την πιο δυνατη τους φωνη, η φραση γινεται κατανοητη και σε μενα.
ΙΑ.
ΙΑ.
ΚΘΟΥΛΟΥ Φ'Τ'ΑΓΚΝ.
Και ξανα και ξανα. Η επικληση του Κθουλου. Που σημαινει οτι οχι μονο ξερουν οτι ξυπνησε, αλλα οτι αυτοι οι ανθρωποι γινονται τελαληδες του ερχομου του.
Σηκωνομαι και τρεχω στην πορτα. Αρχιζω να τη χτυπαω με τα ποδια και το κεφαλι μου. Με κατακλυζει μια φλεγομενη οργη και αρχιζω να φωναζω και να φτυνω για να μ'ακουσουν αυτοι που τοσο αδικα με κλειδωσαν εδω μεσα.
Ανοητοι! Αγνομωνες ηλιθιοι! Πως γινεται να μην το ακουτε; Πως γινεται να ειστε τοσο τυφλοι;! Ολος ο κοσμος θα χαθει λογω της ανοησιας σας! ο Κθουλου ξυπνησε και η καταστροφη τον ακολουθει! Να πεθανετε! Θα πεθανουμε ολοι! Χαχαχαχα!
Γελαω. Γελαω και κλαιω ταυτοχρονα. Και συνεχεια, ακουο το κυκνειο ασμα αυτου του κοσμου.
ΙΑ.
ΙΑ.
ΚΘΟΥΛΟΥ Φ'Τ'ΑΓΚΝ.

-Τελος-

Περί της όψης των πραγμάτων

Ακούω από τότε που ήμουν μικρός, να λένε συνέχεια πως 'τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται', ή πως 'ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός'.
Για να πώ την αλήθεια, το δεύτερο δεν είναι και λάθος, άλλα αν σκευτεί κανείς το πρώτο, ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, αν κάποιος το ξανασκεφτόταν, θα έφτανε ίσως στο συμπέρασμα πως, ίσως αυτοί που δεν μπορούν να δούν είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δεν είναι, δηλαδή, ότι το υποκείμενο κρύβει τη φύση του πίσω από πέπλα ψεμμάτων, ψέφτικων χαμόγελων και μπλόφας.
Ας αναλογιστούμε λίγο την κατάσταση κρατώντας ένα αρκετά απλό παράδειγμα κατά νού:
Έστω ένας άνδρας, ο οποίος έχει προβλήματα όρασης. Και καθώς διαβαίνει το μονοπάτι του, βρίσκει εμπρός του μια πανέμορφη γυναίκα, την οποία, φυσικά, θέλει να ακολουθήσει. Τώρα, δεν μπορεί να το κάνει αυτό εύκολα καθώς δεν μπορεί να δεί καθαρά το τί βρίσκεται μπροστά του. Υπάρχουν τρόποι να βοηθηθεί. Υπάρχουν τα γυαλιά. Υπάρχουν τα λευκά μπαστούνια, τα οποία θα τον βοηθήσουν να νιώσει τι βρίσκεται στο διάβα του. Μπορεί κάλλιστα να υπάρξει μια λάμπα ή ένας πυρσός, αν είναι σκοτεινά είτε απο την ώρα της ημέρας είτε λόγω των ματιών του.
Τώρα, αυτός ο άνδρας σχεδόν σίγουρα δεν θα ακολουθήσει τη γυναίκα αν δεν έχει στην κατοχή του τα προαναφερθέντα αντικείμενα. Στην πραγματικότητα, μπορεί εξ αρχής να δεί λανθασμένα, περνόντας την γυναίκα ώς άσχημη ή αποθητική, και εν τούτις δεν θα την ακολουθήσει καθόλου.
Ο άνδρας αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους, και η γυναίκα συμβολίζει την αλήθεια. Τώρα, αν η λογική του ανθρώπου ή η αντίληψη που έχει πάνω στο πώς έχουν τα πράματα είναι λανθασμένη (αποικονιζόμενη ώς η χαμηλή του ικανότητα όρασης), είναι σίγουρο πώς θα παρερμηεύσει την αλήθεια, ή να φτάσει στα δικά του συμπεράσματα. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως ό,τι νομίζει ειναι στην ουσία μια αντικειμενική αλήθεια, ούτε ότι η αλήθεια είναι διαφορετική απο αυτήν που στην πραγματικότητα είναι. Εάν έχει μελετήσει το πως έχουν τα πράγματα, τότε του δίνεται ο πυρσός, και αν είναι πρόθυμος να αφήσει τα δόγματά και τα αυτεπιβαλλόμενα δεσμά του κατά μέρους της λογικής και της κρίσης του, κερδίζει τα γυαλιά του. Γνωρίζοντας μερικά γεγονότα για την αντικειμενική αλήθεια, μην αφήνοντας τα συναισθήματά του να μπλεχτούν ή να μπούν στη μέση της, του δίνεται το μπαστούνι, με το οποίο ξέρει που βρίσκεται.
Άλλο ένα παράδειγμα. Ο Αλέξανδρος είναι ένας απλός άνθρωπος, χωρίς αυτό να τον κάνει κουτό. Η Λένα είναι πολύ καλή στο να λέει ψέμματα. Εάν η Λένα πεί ψέμματα τον Αλέξανδρο και ο δεύτερος την πιστέψει, τότε το λάθος είναι του τελευταίου, επειδή δεν έχει μελετήσει την φύση των αν8ρώπινων ψεμμάτων αρκετά έτσι ώστε να μπορεί να κρίνει αν η Λένα προσπαθεί να του πεί ψέμματα ή οχι. Μπορεί να ακούστει λάθος στον Αλέξανδρο, αλλά η Λένα σίγουρα θα συμφωνούσε. Και βασικά, η Λένα θα έλεγε επίσης ότι η ικανότητες της στο να λέει ψέμματα ειναι τέλειες, περιαυτολογόντας, αλλά αυτό είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίον παρεμβαίνει στην αλή8εια.
Δεν είναι ότι η Λέννα δεν είναι όπως φαίνεται. Η Λένα είναι ψεύτρα. Κάποιος που την έχει μελετήσει, ή κάποιος που απλά την γνωρίζει για αρκετό καιρό μπορεί να το ξέρει ως γεγονός. Συνεπώς, αν ο προηγούμενος υποστεί ένα απο τα ψέμματα της Λένας, θα το καταλάβουν και θα ξεφύγουν απο αυτά, αγγίζοντας την αλήθεια πίσω απο το ψέμα τησ Λένας.
Και θέτω για άλλη μια φορά το ερώτημα. Είναι ότι τα πράγματα διαφέρουν απο αυτό που φαίνονται να είναι, ή είναι ότι απλά εμείς δεν μπορούμε να τα δούμε με έναν απρόσωπο τρόπο; Θέτωντας το αλλιώς, είναι ότι το γυαλί είναι θολό, ή μήπως το θολώσαμε εμείς με την ανάσα μας;
Πιστεύω πως είναι θέμα ανάλυσης. Όταν σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ανενεργοί παρατηρητές και αρχίσουμε ουσιαστικά να μελετάμε το περιβάλλον μας, αρχίζουμε να βρίσκουμε πρότυπα, συμπεριφορές και πράξεις που πολόι άνθρωποι μοιράζονται, και τότε μπορούμε να αρχήσουμε να κατανοούμε καλύτερα και βαθύτερα ό,τι γίνεται τριγύρω μας, που πας οδηγεί στο δεύτερο βήμα, που είναι να κάνουμε κάτι γι' αυτό.
Το να έχεις μελετήσει την φύση των ανθρωπίνων ψεμμάτων, ας πούμε, σου δίνει δύο πολύ ευρείες επιλογες. Να πεις ψέμματα τέλεια, ή να αναγνωρισεις το ψέμμα και να βρείς την αλήθεια πίσω απο αυτό. Φυσικά, τίποτα δεν έχει μόνο δύο πλευρές, ή άσπρο και μαύρο. Συνεπώς κάποιος θα μπορούσε να κάνει εύκολα λίγο απ' το καθένα, να λέει ψέμματα και να τα καταλαβαίνει όταν του λένε εκείνου, ή να μην ψεύδεται καν. Είναι μια υποκειμενικότατη επιλογή, που κάποιος θα μπορούσε να κάνει προς το συμφέρον του, μετρώντας όμως τις συνέποιες.
Άρα, το σημερινό μάθημα; Να κρατάτε το μυαλό σας ανοιχτό, φαντάζομαι. Προσπαθήστε να δείτε τα πράγματα ως έχουν, όχι όπως θέλετε να τα δείτε, και μά τους θεούς, όχι, επαναλαμβάνω ΟΧΙ όπως θέλουν οι άλλοι να τα δείτε. Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωοτο, δουλεύει μόνο αν είναι ανοιχτό, και όταν είναι σε σώζει.
Αυτά για σήμερα