Ena Tsigaro Xronos

This is a translation of 'A Cig's Time'



Λεπτός λιγερός καπνός, αργογυρύζει και χορεύει στον αιθέρα, καθισμένο στο νεκροκρέβατό του, κάθε δευτερόλεπτο τραβώντας το προς τον τελικό του προορισμό, χους εις χουν..
Και ένα κουρασμένο χέρι το δέχεται, και χείλη στεγνά από χαρά το εναγκαλιάζουν, και για άλλη μια φορά έλκεται αχόρταγα προς το τέλος του.
Μια τούφα καπνού αναβλύζει απο εκείνα, τα ίδια χείλη, κουβαλώντας μαζί της την θλίψη και την μοναξιά τους, τρεφόμενη αργό θάνατο, ελεύθερη στον αγέροχο χορό της απο σχήματα και όνειρα, εμφανίσεις από πρόσωπα του παρελθόντος, φαντάσματα, αναμνήσεις απο καιρους καλούς και κακούς, ασημένιος καπνός αναδεύεται προς το γεμάτο υγρασία ταβάνι, και ο νούς γνωρίζει ότι δεν υπάρχει διαφυγή.
Το τσιγάρο καθώς αργοπεθαίνει τοποθετείται ξανά επάνω στο βάθρο του, και τώρα ενα δάκρυ το ακολουθεί, υγραίνοντας τις στάχτες και δημιουργώντας λάσπη γκρί και μαύρη.
Τα χείλη δεν μπορούν να κλείσουν, τα χέρια δεν μπορούν να αφήσουν το κεφάλι αστήριχτο, το στήθος δεν μπορεί και δεν πρόκειται να σταματήσει να φουσκώνει και να ξαναπέφτει, κλαίγοντας και σπαράζοντας, αφήνοντας βογκητά και αναστεναγμούς να βγούν απο μέσα του.
Και έτσι πεθαίνει, αφήνοντας την τελευταία λεπτή οπτασία καπνού, το πρόσωπο μιας γυναίκας που χαμογελάει προς τα μάτια που τώρα δακρύζουν.

E Viva

Μετάφραση του Cheers.


Ένα τανγκό ξεδιπλώνει τα μουσικά του χάδια στο δωματιο.
Ένας άνδρας χορεύει μοναχός, το δωμάτιο ειναι το παλάτι του.
Χορευέι, τόσο χαρούμενος, ενα χαμόγελο φαίνεται να ειναι χαραγμένο στα χείλη του.
Δεν υπάρχει άλλη ψυχή στο δωμάτιο αυτό, που είναι επίσης άδειο απο έπιπλα.
Αριστερά και δεξιά, εδώ κι εκεί, πάντοτε χορεύοντας, πάντοτε χαμογελώντας.
Τα χέρια του κρατούν το φάντασμα του πάθους του, την Μούσα του.
Δεν είναι εκεί, κι όμως είναι το μοναδικό πρόσωπο για κείνον.
Την κοιτά στα μάτια και μόνο. Χαμογελώντας. Χορεύοντας. Παίρνοντάς την μαζί του.
Αργά, παθιασμένα, και μετα γρηγορότερα, γρηγορότερα, με χάρη.
Η μουσική δεν έχει πηγή, δεν έχει ορχήστρα, είναι ζωντανή, μόνο σ'αυτό το δωμάτιο.
Μόνο σ'αυτό το δωμάτιο, μόνο αυτός ο άνδρας και η μούσα του, φαντάσματα της καρδιάς του.
Και τότε η μουσική σταματά, την κοιτάζει και γέρνει μπροστά να αφήσει το πιο απαλό φιλί στα γεμάτα, ροδαλά και φασματικά χείλη της, και κείνη δεν μπορεί και δεν τολμά να διαφωνήσει.
Την παίρνει απο το χέρι, οδεύοντας προς το μπουφέ της ψυχής του.
Υπάρχουν μόνο ενα μπουκάλι κρασί και δύο λεπτά ποτήρια.
Ανοίγει το μπουκάλι.
Ο καρπός του σκιζεται.
Εκείνη χαμογελά με χάρη.
Της γεμίζει το ποτηρι με κρασι.
Το πάτωμα ειναι βαθυκόκκινο με το αίμα της ζωής του.
Γεμίζει το δικό του ποτήρι με κρασί.
Το ποτήρι είναι γεμάτο με το ίδιο του το αίμα.
Υψώνει το ποτήρι.
Το γυμνό του χέρι έχει το χρώμα καυτής, κόκκινης στάχτης.
'Μία πρόποση!', αναφωνεί.
Εκείνη ανασηκώνει το ενα της φρύδι, ακόμα χαμογελώντας.
'Στον έρωτα.' και κείνος χαμογελάει.
Εκεινη του γνέφει καταφατικά.
Πίνει απο το ποτήρι του.
Πίνει απο το αίμα του.
Και έτσι το κοινό ζητοκραυγάζει και χειροκροτά, φαντάσματα και εικόνες, όλοι βαμμένοι κατακόκκινοι απο το αίμα του άνδρα, στοιχειά αυτής της μαγεμένης νύχτας.
Σηκώνουν τα ποτήρια τους και έτσι ο χορός λαμβάνει τέλος.